15. februar je jedan od najvažnijih datuma za istoriju srpskog naroda. Tog dana se obeležava Dan državnosti i Dan ustavnosti u Republici Srbiji, a pada i crveni praznik Sretenje Gospodnje.

Sretenje Gospodnje je praznik koji Srpska pravoslavna crkva slavi 2. februara po Julijanskom, a 15. februara po Gregorijanskom kalendaru. Praznik se uvek pada 40 dana nakon Božića i označava sećanje na događaj kada je Devica Marija prvi put uvela u hram Isusa Hrista kao bebu. Ovaj praznik je veoma važan za hrišćane, jer se tada prvi put Spasitelj susreo sa ljudima i tog dana se ne rade nikakvi teški poslovi. Od 2002. godine ovaj praznik se slavi kao Dan državnosti u Republici Srbiji, u znak sećanja na dva veoma važna događaja iz nacionalne istorije.

Prvi događaj je Zbor u Orašcu, selu nadomak Topole, održan 1804. godine koji je označio početak Prvog srpskog ustanka. Prvi srpski ustanak (1804-1813) predstavljao je borbu srpskog naroda za oslobođenje od turskog ropstva i ujedno je prvi ustanak podignut na Balkanu. Ustanak je predvodio Đorđe Petrović, u narodu poznat kao Karađorđe. Kao povod za izbijanje ustanka bio je zulum dahija i seča knezova, koju su organizovali početkom 1804. godine. Dahije su tada pobile viđenije srpske knezove sa prostora Beogradskog pašaluka, u cilju sprečavanja podizanja ustanka. Međutim, desilo se upravo suprotno. Nakon ovoga, preživele narodne vođe, okupile su se u Šumadiji, u Orašcu, i dogovorili da podignu ustanak. Prvi srpski ustanak je značajan istorijski događaj, kojim je započet period poznat kao Srpska revolucija. Srpska revolucija je predstavljala niz događaja koji su doveli do oslobođenja Srba i ukidanja feudalizma.  Ne samo zato što je označio početak borbe srpskog naroda za stvaranje svoje nezavisne države, nego i zbog ekonomskog i kulturnog napretka Srba u to vreme, ovaj datum predstavlja početak rađanja moderne srpske države.

Drugi važan događaj je donošenje Sretenjskog ustava, prvog srpskog Ustava u Kneževini Srbiji. Tvorac Ustava bio je Dimitrije Davidović, a donet na skupštini u Kragujevcu 1835. godine. To je bio izuzetno moderan i liberalan Ustav za tadašnje vreme, a nastao je po ugledu na ustave Francuske i Belgije. Naime, tadašnji vladar Kneževine Srbije bio je Miloš Obrenović, koji je vladao apsoltistički. Sva vlast bila je u njegovim rukama i sve odluke je donosio samostalno. Stoga se javila potreba da se njegova vlast ograniči ustavom. Pošto je knez Miloš je stalno odlagao donošenje Ustava, izbila je buna, koju je predvodio Mileta Radojković, poznata u narodu kao Miletina buna.  Miletina buna izazvala je strah kod kneza Miloša i izvršila pritisak na njega da donese Ustav. Sretenjskim ustavom je izvršena podela vlasti na zakonodavnu, izvršnu i sudsku, čime je kneževska vlast bila poprilično ograničena. Knez Miloš je ostao na čelu države, ali izvršnu i zakonodavnu vlast je morao da deli sa Državnim savetom sastavljenim od 6 popečiteljstava. Treći organ vlasti bila je Narodna skupština zadužena za određivanje godišnjeg danka i izbor kneza zajedno sa Sovjetom. Sudstvo je bilo nezavisno, a građanska prava i slobode su bila zagarantovana. Međutim, zbog slobodarskih ideja on je ostao na snazi svega 55 dana. Pod  pritiskom velikih sila: Turske, Austrije i Rusije, koje nisu imale ustave bio je suspendovan 11. aprila 1835. godine. Iako je kratko ostao na snazi ovaj Ustav se smatra prvim modernih srpskim ustavom i jednim od najdemokratskijih i najliberalnijih ustava tog toba u Evropi.